kendi kuyusunun Yusuf'u

İşte tam olarak şu: İçine dönüp kendinle ve kaderinle yüzleşmek. İnsanın anlam arayaşının daha da arttığı bu çağda. Binlerce uyarıcı varken çevresinde, kendisine dönmesi olağan bir hakikat. İşte ben de bunu yapıyorum. Derinliği tartışmaya kapalı olan o mahzende o çukurda bir başıma kendimle hesaplaşıyorum. Kaderime boyun eğmek çocukluğumdan bu yana süregelen bir alışkanlık. Bazen ne kadar umut dolu olsam da. Bu saydam şeyin ardında eli sopalı beni bekleyen gerçeği görüyorum. Herkes bir köşe sahibiyken bu dünyada, bana kalan apaçık ortada durmak. Çünkü ne öne çıkan müthiş bir yeteneğim ne de insanlar arasında parıl parıl parıldayan şansım var. Bir ara sadece kenarından kıyısından dolaşabildiğim şiir ırmağının uzak, epey uzak bir yerindeyim. Artık ona ulaşmam imkânsız. Bu noktaya gelmeden çok çırpındım elbet. Yardım istedim beni bu boşluktan çıkarsınlar diye. Ama nafile, ben sonra sana döneyim'ler, kardeşim şu an hiç müsait değilim'ler, uzak epey uzak bakmalar. Ondadır ki bıraktım artık insanların peşini. Tamam hepiniz yoğunsunuz, hepiniz yorgunsunuz, hepiniz dünyayı kurtarmakla mesgulsünüz. Alın sizin olsun sayfalar, bol kahkahalar, felsefi cümleler, en iyisini ben bilirimler, egzantrik acılar. Ben kuyumun Yusuf'uyum umudumu bekliyorum.